Beylikdüzü

Benim tek kuralım var: taksiden iner inmez elimi tutup bana dokunacaksın, o an her şey başlıyor. Yakuplu kavşağından Cumhuriyet Mahallesi’ne kadar, Marmara Park ışıkları altında bile sadece o ilk temasın sıcaklığını hatırlıyorum. E-5’in uğultusu geride kalırken, ince parmaklarım senin avuçlarında kayboluyor; vücudumun her santimi bu buluşmayı bekliyor. İstersen TÜYAP’tan sonra Mavişehir’e uzanırız, istersen direkt kendi …

Dur bakalım, sen de mi bu saatte Yakuplu’ya dönüyorsun? Benim sesim biraz daha alçak, biraz daha kalın çıkıyor; fısıltıyla “gel” dediğimde taksiden inmek zor geliyor. Marmara Park’ın ışıkları hâlâ vitrinlerde yansırken, Cumhuriyet Mahallesi’ne doğru kıvrılan yolda sadece ben ve o eski Cadillac’ın motor sesi kalıyor. Kendimi sana saklıyorum, acele etmiyorum. İstersen Gürpınar sahilinde pencereyi aralık …

Loş ışıkta bekleyen bir kadınım, tenimin her yerinde otelin ağır kokusu dolaşıyor; aynı anda hem sakince hem de hızlıca hareket etmeyi seviyorum. İlk temasın yumuşaklığıyla başlayıp, kısa sürede daha derin, daha iddialı bir ritme geçiyorum; bu geçişi yaparken sınırlarımı seninle birlikte zorluyorum, her hareketimde seni daha çok içine çekiyorum. Gürpınar’dan E-5’e uzanan bu gece, benim …

Beylikdüzü’nde son trenle gelen herkes E-5’te biraz aceleyle iner. Ben de aynı saatte Mavişehir’den çıkıp Marmara Park’ın ışıkları arasında yürürüm. O telaşlı kalabalığın içinde göz göze gelmek, o an her şeyi netleştirir. Kısa bir selam. Sonra kapı. İçerideki sıcaklık dışarıdaki serinliğe hiç benzemez. İki gövde birbirini hızla tanır; eller önce yüzü, sonra beli bulur. Her …

E-5’in ışıklarına yaslanmış Mavişehir’de, ilk buluşmanın sessiz bekleyişi her zamankinden daha sıcak. Yatak örtüsünün altında kaybolan parmaklar, uzun bir gecenin ilk harflerini yazmaya başlıyor; Marmara Park’ın uzaktaki uğultusu bu sahneye sadece ritim katıyor. Dokunuşlar ağır ağır derinleşiyor, ten teni tanımaya başlıyor, sonra nabız birlikte hızlanıyor. Gecenin ortasında bile zamanın akışını unutturacak kadar akıcı, ısrarcı ve …

Sabahın erken saatlerinde Cumhuriyet Mahallesi’ndeki evimden çıkıp Marmara Park’a doğru yöneliyorum; el çantamın kayışını omzuma yeniden yerleştirirken aynada kısa bir bakış, sarı saçlarım omuzlarıma dökülüyor. E-5’in uğultusu altında yürüyüşüm hızlanıyor, çünkü o gün randevum TÜYAP civarındaki bir otelde. Asansörün kapısı açıldığında içerdeki tek kişiyle göz göze geliyoruz ve o birkaç saniyelik yükseliş, nefesimin ritmini kontrol …

İş çıkışı telefonumda duyduğum hafif bir nefesle başlıyor her şey. Yorgunluk omuzlarımdan yavaşça kayıyor, çünkü biliyorum ki bir süre sonra aynı nefes ensemde olacak. Derimde kalan ofis kokusu, dışarıdaki E-5’in uğultusuyla karışıyor; Gürpınar yönünden esen rüzgâr tenimi titretiyor. Yakuplu’ya yaklaştıkça, pencerelerden sızan ışıklar hızlanıyor; Marmara Park’ın parlak tabelaları gibi, vücudum da davetkâr bir şekilde ışıldıyor. …

İçerideki loş ışık, camdan süzülen Mavişehir gece ışıklarını yavaşça eritirken ben de aynı yavaşlıkla soluklanıyorum. Parmak uçlarım çarşafa dokunurken sesim sadece fısıltı kadar alçak, seni bekleyen her kelimeyi tek tek seçiyorum. Beylikdüzü’nün kalabalığı dışarıda, burada sadece nefesler ve yumuşak bir hareket var. İki adımda divana oturup bacaklarımı çaprazladığımda, dudaklarım aralanır ve bir davet cümlesi çıkar: …