Beylikdüzü

İş çıkışı telefonumda duyduğum hafif bir nefesle başlıyor her şey. Yorgunluk omuzlarımdan yavaşça kayıyor, çünkü biliyorum ki bir süre sonra aynı nefes ensemde olacak. Derimde kalan ofis kokusu, dışarıdaki E-5’in uğultusuyla karışıyor; Gürpınar yönünden esen rüzgâr tenimi titretiyor. Yakuplu’ya yaklaştıkça, pencerelerden sızan ışıklar hızlanıyor; Marmara Park’ın parlak tabelaları gibi, vücudum da davetkâr bir şekilde ışıldıyor. …

İçerideki loş ışık, camdan süzülen Mavişehir gece ışıklarını yavaşça eritirken ben de aynı yavaşlıkla soluklanıyorum. Parmak uçlarım çarşafa dokunurken sesim sadece fısıltı kadar alçak, seni bekleyen her kelimeyi tek tek seçiyorum. Beylikdüzü’nün kalabalığı dışarıda, burada sadece nefesler ve yumuşak bir hareket var. İki adımda divana oturup bacaklarımı çaprazladığımda, dudaklarım aralanır ve bir davet cümlesi çıkar: …

Gece yarısı Beylikdüzü’nde Marmara Park’ın ışıkları sönmeye yüz tutarken Cumhuriyet Mahallesi’nde pencerem hâlâ açık, tek bir mesajla her şey değişiyor. E-5’ten geçen son araçların uğultusu altında, Yakuplu’ya doğru uzanan sokaklarda kendimi o anın ritmine bırakıyorum; bakışlarım öyle bir davet taşıyor ki, saatlik buluşmamızda zamanın nasıl geçtiğini unutuyorsun. Kısa süren bu kaçamakta her dokunuşun izini bırakıyorum, …

Uzun bir günün yorgunluğunu E-5 üzerinde bırakıp Mavişehir’e dönüyorum; kapıdan girer girmez üzerimdeki her şeyi yavaşça çıkarıyorum, bakışların tenimde dolaşmasını bekliyorum. Dizlerim yere değdiğinde gözlerimi kaldırıp seni izliyorum, dilim sıcak ve ıslak, dudaklarım seni sararken kendimi tamamen o ritme bırakıyorum; tek isteğim, uzun uzun tatmin olmuş nefeslerini duymak. Yarın aynı saatte yine burada olacağım. Yaş: …

İçinde o hafif gerginliği taşıyan, tatlı bir aceleyle kapıdan içeri giren kadın, kısa sürede ortamı kendi ritmine çekiyor. Yorgunluğu unutturacak bir sıcaklık ve samimiyetle yaklaşıyor, dudaklarında her zaman o davetkâr gülümseme var. Mavişehir’den Cumhuriyet Mahallesi’ne, Marmara Park’tan Yakuplu’ya uzanan geniş bir bölgede, rahat bir ortamda buluşmak isteyenler için zamanı ve mekânı kolaylaştırıyor. İki uzun cümleyle …

Cumhuriyet Mahallesi’nden çıkıp E-5’e saptığımda tenimdeki ince titremeyle başlıyorum günü. Türbanımın altından dökülen kıvırcık saçlar omuzlarıma dökülüyor, her adımda kalçalarım hafifçe sallanıyor. Yakuplu’ya doğru yürürken içimde biriken sıcaklık dizlerimi zayıflatıyor. Kapı açıldığında ilk temas dudaklarımızda gerçekleşiyor; nefesim seninkine karışıyor, göğsüm senin göğsüne yaslanıyor. Parmaklarım kemerini çözerken hızlanıyorum, ıslaklık bacak içlerime yayılıyor. Gel, Marmara Park civarındaki …

Benim için en önemlisi otelde rahat hissetmek. Bu yüzden sadece otele gelenleri tercih ediyorum, kendi yerime hiç yanaşmıyorum. TÜYAP’tan çıktığım akşamlar Marmara Park’ın ışıkları hâlâ caddede. Gürpınar’a doğru giden takside, dışarıyı izlerken içim kıpırdıyor. Yakuplu’nun dar sokakları geride kalırken, E-5’in akışına karışıyorum. Mavişehir’in yanından geçerken dudaklarım hafif aralanıyor; o gece kiminle buluşacağımın hayalini kuruyorum. Karakterimde …

Benimle vakit geçirirken önceliğim sadece senin rahatlığın. Kapıyı açtığım anda, ince bir ruj izi bırakarak seni içeri çekiyorum; bu ilk temasın tadı ağzında uzun süre kalıyor. Beylikdüzü’nün sakin sokaklarında, Marmara Park’ın ışıkları hâlâ uzaktan görünürken buluşuyoruz. E-5’in uğultusu bile dışarıda kalıyor. Gündüz ve akşam saatleri müsaitim; Yakuplu’ya ya da Cumhuriyet Mahallesi’ne yakın otellerde görüşüyoruz. İstersen …

Hey, gel biraz dinlen. Taksi kapıyı açar açmaz içimdeki tat patlıyor. Dudaklarım önce tuzlu, sonra tatlı. Seni içeri çekip odaya varmadan üzerime atıyorum. Parmaklarım gömleğinin düğmelerini koparırcasına açıyor, dilim boynunda kayıyor. E-5’ten Marmara Park yönüne giden yol bile kısa kalıyor bu telaşta. Şu an Cumhuriyet Mahallesi’ndeki evimdeyim. Gürpınar’dan beş dakika, TÜYAP’tan on dakika. Akşamüstü geldin …

Benimle birlikte olacaksan önce kuralları bırakalım. Kıyafetlerimi yavaşça çıkarmamı istemiyorsan kendin soyabilirsin; ben de aynı hızla senin üstüne eğilirim. Beylikdüzü’nün akşam ışıklarında Marmara Park’ın arkasında kalan otellerin lobilerinden birindeyiz. Koltukta beklerken parmak uçlarım bacağımın üzerinde geziniyor; her geçen saniye nabzım yükseliyor. E-5’ten gelen uğultu bile duyularımı köreltmiyor, çünkü dokunuşu hissediyorum: tenim ısındı, dudaklarım hafif aralandı. …